Nils-Øivind Haagensen er ein norsk forfattar, redaktør og forleggar. Han vart fødd i 1971 i Ålesund, og bur no i Oslo. Han har hovudfag i litteraturvitskap.

Haagensen debuterte med diktsamlinga Hender og hukommelse i 1998, og har sidan gitt ut ei rekkje diktbøker, romanar og reisebøker.

Samlingane 23 dikt om kvinner og menn og en desperat forklaring (2002), Enkelte dikt (2003) og Nils-Øivind Haagensen skriver (2005) vart i 2005 gitt ut i dikttrilogien Adressebøkene. Diktsamlinga Haruki og jeg (2010) er ein tenkt dialog mellom Haagensen og den japanske forfatteren Haruki Murakami. For diktsamlinga God morgen og god natt (2012) vart Haagensen nominert til Nordisk råds litteraturpris.
I Spredning (2014) skriv han om kreft og bearbeiding av sorg. 

Han har gitt ut ei rekkje romanar. Årets roman Sangria i parken, er kanskje landets første Metoo-roman. Haagensen skriv om dynamikken i guttegjengen, den ofte legitimerande stillheten menn imellom når det kjem til måten dei ser på, snakkar om og behandlar kvinner på, og kva som skjer når stillheten vert broten.
 
Haagensen fekk i 2004 SULT-prisen for sitt forfattarskap og i 2017 vart han tildelt Stiftelsen Kjell Holms kulturpris.
 
Haagensen var med og starta opp Flamme Forlag i 2008, der han er forlagssjef og redaktør. Flamme Forlag har etablert seg som ei spanande stemme i den norske bokverda, med sine pamfletter, boksinglar, kortromanar og essay. I januar 2009 gav Haagensen og Bendik Wold ut essaysamlinga Brenn ned skiten, eit slags politisk-litterært manifest for sitt eige Flamme Forlag.